Straks krijgt hij nog spleetoogjes!

Ondanks al de Japanse lessen en Stans onderdompeling in z’n job, is het onze kleine man die erin geslaagd is zich het beste te integreren in ons nieuwe thuisland. Hij heeft geen moeite om contacten te leggen met de soms afstandelijke Japanners, spreekt al een aardig mondje Japans en eet liever rijst van stokjes dan met een lepel. Straks krijgt hij nog spleetoogjes 😉

Vijf jaar geleden had ik nooit kunnen denken in Japan te wonen. Er was toen nog geen sprake van Stan en van Toyota. Laat staan te denken dat ik een kind zou hebben en dat zijn eerste gebrabbel in het Japans zou zijn.

We vonden dat hij nogal traag was met spreken, maar dat begrepen we: thuis Nederlands, in de crèche Japans en wat Engels en ook passanten beginnen vaak in het Engels. Gisteren in de supermarkt sprak een oude man hem in het Spaans aan (vraag me niet waarom, we zijn niet bepaald zuiderse types). Dat moet vast verwarrend zijn voor zo’n kleine jongen.

Dan kwam er een periode  van Babylonische spraakverwarring waarin we niet wisten in welke taal we welk woord moesten communiceren. Zo probeerden we eerst schoen en dan ‘kutsu’, maar bleken ze in de crèche ‘shoes’ te zeggen. Sja. Je begint dan met voorwerpen in drie talen te benoemen in de hoop dat de boodschap aankomt.

Lees verder “Straks krijgt hij nog spleetoogjes!”

Het einde van een tijdperk: een nieuwe keizer

Het was wereldnieuws, dus ondertussen weet iedereen dat Japan een nieuwe keizer kreeg: keizer Naruhita. Hij volgde als 126e keizer van het land zijn vader Akihito op, die afstand deed van de troon. Een primeur voor het land. We kijken uit naar hoe hij zijn rol zal vervullen, ook al is die – net zoals in België – louter ceremonieel. Wat hem alvast anders maakt dan de vorige keizers, is dat hij als eerste door zijn ouders zelf werd opgevoed en in het buitenland (Oxford) studeerde.

Zijn vrouw, keizerin Masako, studeerde aan Harvard en was voor haar huwelijk diplomate. Ze weigerde enkele huwelijksaanzoeken omdat trouwen betekende dat ze haar carrière moest opgeven. Sindsdien kwam ze vooral in het nieuws omwille van stressgerelateerde gezondheidsproblemen. Ze stond onder enorme druk om voor een mannelijke troonopvolger te zorgen (de wet zegt dat alleen mannen de troon mogen bestijgen), maar het bleef bij een enige dochter Aiko, vandaag 17 jaar oud.

Reiwa

We leefden hier nog in de jaren 30 – meer bepaald Heisei 30 – maar daar kwam verandering in toen Naruhita op 1 mei de troon besteeg. Reiwa 1 is aangebroken.
De naam van het keizerlijke tijdperk wordt gebruikt op officiële documenten, kranten, kalenders en muntstukken. Toch bestaat ook hier de westerse kalender. Gelukkig maar, anders zou ik altijd moeten rekenen wanneer ik een document moet invullen :-).

Lees verder “Het einde van een tijdperk: een nieuwe keizer”

Hoe draag je een traditionele Japanse kimono?

De onderdelen van een traditionele kimono. Hoe draag ik een Japanse kimono?
De onderdelen van een traditionele kimono

Vergeet alles wat je tot nu toe weet over een kimono. Het is geen kleurrijk luchtig stofje, geen veredelde kamerjas of overslagjurk. Een echte Japanse kimono is een volledige outfit, gemaakt uit zijde en is zeer complex om aan te trekken. Ook de meeste Japanse vrouwen hebben er een helpende hand voor nodig. Wist je dat je maar liefst 16 onderdelen nodig hebt?

hoe draag je een Japanse kimono?
Japanse kimono-sessie: een helpende hand is welgekomen.

We lieten ons van kop (haaraccessoires) tot teen (teenkousen en slippers) in traditionele Japanse klederdracht hijsen. Een ervaring die toch al snel een uur van je tijd in beslag neemt. Met een kimono aan voel je je plotsklaps heel elegant en waardevol. Letterlijk en figuurlijk. Een traditionele kimono kost tot tienduizenden euro’s. De meeste zijn daarom erfstukken en worden van moeder op dochter doorgegeven. Gewoonlijk gaat een kimono drie generaties mee. Gelukkig voor ons is het aanbod aan tweedehandsexemplaren groot.

Lees verder “Hoe draag je een traditionele Japanse kimono?”

5 most awesome things of living in Japan

I’ve already written about the 5 most difficult things of living in Japan, so it is time to level that with the best aspects of living in Japan. Save the best for last!

5. Convenience

It is true, I wrote in my previous post that processes are not always efficient, but still there are a lot of things that are very convenient around here. To begin with the convenience stores at almost every corner and open most of the time. You can buy the best ‘konbini’ food in the world, find an ATM,  pay your bills, buy your event tickets and so on. It always has a toilet.

As a matter of fact you find clean toilets everywhere in this country. In every toilet there’s a hook to hang your stuff. Next to every clinic there’s a pharmacy. Japan has the largest number of vending machines per capita. Not that I think that is necessary but they sure are convenient. Our toilet flushes itself, the cooking stove automatically turns off when my food is about to burn (I really don’t know how that works, but I think it is genious!).
There are remote panels everywhere in the house: to dim the lights, to change their colour, for the airconditioning, the floor heating,… My favourite one is the button to automatically fill the bath tub from the living room 🙂

4. Public Transport

publictransport
Patiently queing for the bus!

Talking about convenience… Japan loves its trains and they are awesome. They are incredibly accurate, fast, safe and clean. And quiet (did you know it’s not allowed to talk on the phone?!). We are not always convinced travelling by car is the better option, since the trains are so good and the highway toll and car parking is so expensive. Tourists are very lucky to be able to buy a Japan Rail Pass that offers a huge deal on train tickets.

Do you remember that time when a Japanese company apologised after a train departed 20 seconds early? Yes, that is right. SECONDS.

Lees verder “5 most awesome things of living in Japan”

5 most difficult things of living in Japan

Don’t worry, my next post will be about the 5 best things of living in Japan 😉
Here goes:

5. The rules are the rules

Yes, this is exactly why everybody likes Japan; it’s organised, safe and clean. That is because everybody walks in line (sometimes literally, when queuing for the bus or waiting to cross). But when you live here, the strictness can become a bit stiffling because there is no flexibility whatsoever. Get in line and follow protocoll.

keep-calm-and-follow-protocol-17

4. Recycling
There are just so many categories and bags! The worst for me is that you have to wash and cut the milk cartons and fold them. It makes you stop buying milk altogether. The most hilarious; you’re supposed to take your baby’s poo out of the diaper and flush it.

recycling milk

3. Food
Why does the whole world think Japan serves super healthy food? I think it might be true for sashimi and sushi – if you pick the sushi without mayonnaise – and for noodles (quite healthy but lots of calories) but then there is all the (deep) fried stuff: tempura, yakitori, tonkatsu, chicken wings and so on. It can also be quite a challenge to find vegetables in your dish!

Another thing is the ‘kawai’ food that comes in very artificial colours. Food that is fluorescent, thanks but no thanks!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Traditional Japanese food is healthy, but who still cooks it? Japan is overrun by fast food chains, izakayas and so on. We have a hard time finding a restaurant that serves non-greecy food. I keep wondering why most Japanese are so skinny. Must be the tiny portions 🙂

 

 

Lees verder “5 most difficult things of living in Japan”

Verliefd op mijn massosteopaat <3

Twee maanden sukkelen met de rug, we verwelkomden de lumbago en zijn vriend uitputting in ons gezin. De grappige dokter die je een korset meegeeft en zegt te rusten wanneer er een peuter je huis onveilig maakt. Hoe vind ik hier een osteopaat? Na veel uitstellen stond het huilen me op een zondag (jaja, de rustdag) nader dan het lachen en googelde ik de meest nabije masseur. En wat voor eentje: zegt niet te veel en ook niet te weinig, begrijpt dat een buitenlander het van korte zinnen en veel gebarentaal moet hebben en antwoordde voor een Japanner merkwaardig vlot op mijn vragen. Met vlot bedoel ik zonder al te veel ‘ik weet het niets’ en ‘misschiens’ en hij moest het bovendien ook niet aan iemand anders gaan vragen. En bovenal GOUDEN HANDEN! Dan toch traantjes, maar wel van opluchting. Huilen op de massagetafel, zouden de ingetogen Japanners dat al aanshouwd hebben? Of was vooral het stuntelige gedrag in het kleedhokje – hier trek je een speciaal pakje aan om behandeld te worden en leg je je kleren in een mandje – ongezien? Best van al: na drie sessies zei hij dat hij osteopaat is. Mijn geluk kan niet op, kom hier met die meerbeurtenkaart!

I love my masseur

 

Feest à la Filipino

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wie ons vraagt hoe de Japanners de overgang van oud naar nieuw beleven, is eraan voor de moeite. We kozen om een van onze schaarse vakantieperiodes door te brengen in een buurland. Met de criteria warm weer en niet te ver vliegen, kwamen we uit bij de Filipijnen. Stond al een tijdje op het verlanglijstje. Als kind bezat ik een uitgebreide collectie Filipijnse postzegels, met dank aan tante Maria a.k.a. ‘Sister Evelyn’ die enige indruk naliet in Manila. Ik kreeg later tijdens m’n studies kans om er veldwerk te verrichten, maar schreef m’n thesis uiteindelijk in Jordanië. We dwalen af.

We zitten dus met een eenjarige in de Filipijnen, wat een avontuur! Het is alles wat we ervan verwacht hadden: prachtige natuur, kleurrijk, overal muziek -zware bassen of zeemzoete love songs – en supervriendelijke mensen, maar het gaat er ook wel ongeorganiseerd aan toe, het is nog steeds vrij arm, en de netheid en hygiëne laten soms te wensen over (waarschijnlijk valt dit ons nog meer op door het immense contrast met Japan). En ja, je ziet net iets te veel oudere blanke toeristen met een veel te jonge Filipijnse deerne. Daar krijg je een ongemakkelijk gevoel bij. Niet alleen daarbij trouwens, ik ben deze reis al enkele keren echt verontwaardigd geweest over het gedrag van sommige toeristen. Of over het dedain waarmee ze -ook jongeren of backpackers- de Filipino’s toespreken. Ik heb me er al het hoofd over gebroken: is dit een cultuurverschil (sommige volkeren drukken zich anders of directer of met meer drama uit), is dit deel van een taalprobleem (het onvermogen om iets met nuance te verwoorden of beleefdheidsformules te gebruiken), is dit gewoon hoe de wereld tegenwoordig in elkaar zit? (nogal cynisch). Wat het ook mag zijn, plaatsvervangende schaamte voel ik.

Lees verder “Feest à la Filipino”