Straks krijgt hij nog spleetoogjes!

Ondanks al de Japanse lessen en Stans onderdompeling in z’n job, is het onze kleine man die erin geslaagd is zich het beste te integreren in ons nieuwe thuisland. Hij heeft geen moeite om contacten te leggen met de soms afstandelijke Japanners, spreekt al een aardig mondje Japans en eet liever rijst van stokjes dan met een lepel. Straks krijgt hij nog spleetoogjes 😉

Vijf jaar geleden had ik nooit kunnen denken in Japan te wonen. Er was toen nog geen sprake van Stan en van Toyota. Laat staan te denken dat ik een kind zou hebben en dat zijn eerste gebrabbel in het Japans zou zijn.

We vonden dat hij nogal traag was met spreken, maar dat begrepen we: thuis Nederlands, in de crèche Japans en wat Engels en ook passanten beginnen vaak in het Engels. Gisteren in de supermarkt sprak een oude man hem in het Spaans aan (vraag me niet waarom, we zijn niet bepaald zuiderse types). Dat moet vast verwarrend zijn voor zo’n kleine jongen.

Dan kwam er een periode  van Babylonische spraakverwarring waarin we niet wisten in welke taal we welk woord moesten communiceren. Zo probeerden we eerst schoen en dan ‘kutsu’, maar bleken ze in de crèche ‘shoes’ te zeggen. Sja. Je begint dan met voorwerpen in drie talen te benoemen in de hoop dat de boodschap aankomt.

Lees verder “Straks krijgt hij nog spleetoogjes!”

Verliefd op mijn massosteopaat <3

Twee maanden sukkelen met de rug, we verwelkomden de lumbago en zijn vriend uitputting in ons gezin. De grappige dokter die je een korset meegeeft en zegt te rusten wanneer er een peuter je huis onveilig maakt. Hoe vind ik hier een osteopaat? Na veel uitstellen stond het huilen me op een zondag (jaja, de rustdag) nader dan het lachen en googelde ik de meest nabije masseur. En wat voor eentje: zegt niet te veel en ook niet te weinig, begrijpt dat een buitenlander het van korte zinnen en veel gebarentaal moet hebben en antwoordde voor een Japanner merkwaardig vlot op mijn vragen. Met vlot bedoel ik zonder al te veel ‘ik weet het niets’ en ‘misschiens’ en hij moest het bovendien ook niet aan iemand anders gaan vragen. En bovenal GOUDEN HANDEN! Dan toch traantjes, maar wel van opluchting. Huilen op de massagetafel, zouden de ingetogen Japanners dat al aanshouwd hebben? Of was vooral het stuntelige gedrag in het kleedhokje – hier trek je een speciaal pakje aan om behandeld te worden en leg je je kleren in een mandje – ongezien? Best van al: na drie sessies zei hij dat hij osteopaat is. Mijn geluk kan niet op, kom hier met die meerbeurtenkaart!

I love my masseur

 

Het is stil

geweest op deze blog en dat heeft alles te maken met bezoekers (hey Tim & Veerle! dag schoonouders!). We zijn de laatste maanden dus veel op stap geweest en hebben nieuwe delen van het prachtige Japan ontdekt. Meteen daarop volgde de ‘home leave’. Vier weken België waren best pittig (jetlag, jetlag baby en een stevig sinusitis bij mezelf), maar ook: vrienden en familie terug  gekoesterd, onze nieuwe petekindjes eindelijk in de armen kunnen sluiten, onze andere petekindjes opgewacht aan de schoolpoort, Flo werd langs alle kanten vertroeteld, veeeeel kaas gegeten, frietjes van de frituur, Belgische biertjes,.. en verder allerlei medische check-ups, allerlei vaccinaties voor Flo, een vrijgezellen, een trouw, een doop, 4 verjaardagsfeestjes, Sinterklaas en…… ondertussen nog een huis proberen kopen (hopelijk komt dat vanop afstand nog in orde, fingers crossed).
Alle goede zorgen van onze lieve gastvrouwen (superoma’s) en -heer ten spijt waren we ook wel blij om terug ‘thuis’ te zijn. Dat is Japan nu voor ons. Waar wij wonen, waar ons huis staat, ons gezin is en er gelukkig ook wifi is 😉

Home is where wifi connects
Een wijze vrouw schreef dit ooit op in m’n afscheidsschriftje

In het Japans betekent het werkwoord kaeru ‘naar huis gaan’. Wij zeiden het als we naar België vertrokken, maar gebruikten het nu ook bij terugkomst. Misschien worden we stilaan toch wat Japans?

 

Een (ezels)brug(getje) te ver

Need to write this one in Dutch!

Blokken, blokken, blokken! Dat is vaak het adagium als het gaat over het leren van het Japans. Waarom? De taal heeft geen enkel referentiepunt met Europese talen en bestaat uit maar liefst drie soorten schriften; het hiragana voor Japanse woorden, het katakana voor buitenlandse woorden (beide lettergrepenschriften) en daarnaast ook nog meer dan 50.000 symbolen (de kanji). De drie schriften worden zelfs gecombineerd binnen één zin of zelfs binnen een woord.

Lees verder “Een (ezels)brug(getje) te ver”

Milestones

Miyoko and Floris
The first Japanese guest in our home! Love her, and Floris obviously loves her too.

Yesterday’s personal milestones:
– I booked a hotel speaking only Japanese on the phone. At least I think I’ve booked it, because it went a little easier than I had expected.
– I’ve driven the car for the first time without Stan (but with the baby). Apart from turning on the windscreen wipers a few times instead of the winkers, it went well. Just have to remember to look to the left and then to the right when crossing. On the way back from the museum I even gave a ride to a woman I’d met in the exhibition.
– That woman was Miyoko. She’s from Nagoya and had traveled to Toyota for the first time just to see the Breughel exhibition before closing day (can you believe it: Breughel in Toyota?!). She has seen half of the world and speaks four different languages. We made a deal: she will teach me Japanese and I will help to freshen up her French. She is a very bubbly, kind person. I gave her a ride, invited her over and that is how our first Japanese guest entered our home. She even stayed for dinner (which was a bit crappy, our stuff will finally arrive tomorrow). Who knows she will turn out to be my first Japanese friend!

Breughel exhibition
Belgium (Dilbeek-Itterbeek) just around the corner in Toyota, Japan. What are the odds?!

In English, please

In my head this phrase still comes with the intonation of our high school teacher who insisted we’d speak English during her class. Back then, it had an exclamation mark in the end. Today I reckon my intonation sounds questioning and slightly desperate. It is so hard to find English speakers around (or they have been hiding very well from me). It is not to be taken for granted that people all over the world speak English, but somehow it is expected of the Japanese. The nearer our move to Japan approached, the more I feared the Japanese language. When I uttered this concern, I often got the response: ‘but they speak English over there, right?’ Why do we assume that? I have no idea! Maybe because we associate Japan – as a highly developed country – with technology and innovation. The observation that lots of announcements, business names, brands, titles, …are in English adds to the frustration, as after this one word, a sequel in Japanese follows. I know, I know, it is me who should learn Japanese (busy looking for recommendations btw). In the meantime I can console myself with my Portuguese, which is sometimes used as a second language. Graças a Deus!
In English, please
Most likely to be translated into English: the restaurant’s menu. At least we are able to avoid eating intestines!