Straks krijgt hij nog spleetoogjes!

Ondanks al de Japanse lessen en Stans onderdompeling in z’n job, is het onze kleine man die erin geslaagd is zich het beste te integreren in ons nieuwe thuisland. Hij heeft geen moeite om contacten te leggen met de soms afstandelijke Japanners, spreekt al een aardig mondje Japans en eet liever rijst van stokjes dan met een lepel. Straks krijgt hij nog spleetoogjes 😉

Vijf jaar geleden had ik nooit kunnen denken in Japan te wonen. Er was toen nog geen sprake van Stan en van Toyota. Laat staan te denken dat ik een kind zou hebben en dat zijn eerste gebrabbel in het Japans zou zijn.

We vonden dat hij nogal traag was met spreken, maar dat begrepen we: thuis Nederlands, in de crèche Japans en wat Engels en ook passanten beginnen vaak in het Engels. Gisteren in de supermarkt sprak een oude man hem in het Spaans aan (vraag me niet waarom, we zijn niet bepaald zuiderse types). Dat moet vast verwarrend zijn voor zo’n kleine jongen.

Dan kwam er een periode  van Babylonische spraakverwarring waarin we niet wisten in welke taal we welk woord moesten communiceren. Zo probeerden we eerst schoen en dan ‘kutsu’, maar bleken ze in de crèche ‘shoes’ te zeggen. Sja. Je begint dan met voorwerpen in drie talen te benoemen in de hoop dat de boodschap aankomt.

Die fase zijn we ondertussen voorbij. Het kleine mannetje begrijpt alles maar al te goed, in eender welke taal (wat niet noodzakelijk wil zeggen dat hij ook altijd luistert).  Hij spreekt bovendien nu ook zelf. ‘Kochi’ (=hier), ‘kore’(=dit), en zijn favoriete woord ‘aka’ (=rood). Tegenwoordig ook ‘oichi’ (=lekker), ‘bootchi’ (=hoed) en nog zoveel meer. Zijn eerste reflex is dus Japans.

Daarnaast zijn er typisch thuisgebonden woordjes zoals ‘mama’, ‘kusje’, ‘daar’ en ‘acht’: het aantal schepjes melkpoeder dat we twee keer per dag samen met hem tellen. Hij roept ook héél enthousiast naar iedereen die het wil horen ‘bye bye’, ook als hij eigenlijk ‘hallo’ bedoelt.

En dan zijn er de boekjes. Hij doorbladerde ze altijd omgekeerd. Huh, begrijpt hij het verhaaltje dan niet? Totdat het tot me doordrong dat ze in Japan een boek van achter naar voor lezen. Dat boek moet trouwens op de vloer voorgelezen worden, want een zetel, wat is dat voor iets raars? (oh boy, nu met de dikke buik mag mama nooit even rustig in de zetel gaan zitten).

Het is logisch dat een kind zich makkelijker aanpast aan een andere cultuur. Wij hebben de omschakeling moeten maken: een andere cultuur, een nieuwe taal en -soms vreemde- gewoonten. Hij heeft alles hier geleerd: van draaien tot lopen, van vast voedsel eten tot een rijstbal met zeewier naar binnen werken, spelen (Bumba kent hij niet maar ‘Anpanman’ was een van de eerste Japanse woorden waar hij mee naar huis kwam. Drie lettergrepen, jawel!), dansjes en liedjes (niet van hoofd en schouders, maar van ‘atama kata’),  van brabbelen tot zinnen met twee woorden.

We zijn zo fier op hem. En wachten met een bang hartje af hoe dat omgekeerde proces in België zal verlopen. Daar zal niemand z’n Japanse taaltje verstaan en moet hij zelf ook een omschakeling maken. Wat we wel zeker weten is dat hij met evenveel liefde zal omringd worden. Komt dus allemaal goed!

 

 

5 gedachten over “Straks krijgt hij nog spleetoogjes!

  1. oma en opa kijken met ongeduld uit naar de terugkomst van Floris. Hopelijk krijgen we een goed najaar hier in België dan kan de kleine man volop de tuin ontdekken samen met de neefjes en nichtje.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s