Feest à la Filipino

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wie ons vraagt hoe de Japanners de overgang van oud naar nieuw beleven, is eraan voor de moeite. We kozen om een van onze schaarse vakantieperiodes door te brengen in een buurland. Met de criteria warm weer en niet te ver vliegen, kwamen we uit bij de Filipijnen. Stond al een tijdje op het verlanglijstje. Als kind bezat ik een uitgebreide collectie Filipijnse postzegels, met dank aan tante Maria a.k.a. ‘Sister Evelyn’ die enige indruk naliet in Manila. Ik kreeg later tijdens m’n studies kans om er veldwerk te verrichten, maar schreef m’n thesis uiteindelijk in Jordanië. We dwalen af.

We zitten dus met een eenjarige in de Filipijnen, wat een avontuur! Het is alles wat we ervan verwacht hadden: prachtige natuur, kleurrijk, overal muziek -zware bassen of zeemzoete love songs – en supervriendelijke mensen, maar het gaat er ook wel ongeorganiseerd aan toe, het is nog steeds vrij arm, en de netheid en hygiëne laten soms te wensen over (waarschijnlijk valt dit ons nog meer op door het immense contrast met Japan). En ja, je ziet net iets te veel oudere blanke toeristen met een veel te jonge Filipijnse deerne. Daar krijg je een ongemakkelijk gevoel bij. Niet alleen daarbij trouwens, ik ben deze reis al enkele keren echt verontwaardigd geweest over het gedrag van sommige toeristen. Of over het dedain waarmee ze -ook jongeren of backpackers- de Filipino’s toespreken. Ik heb me er al het hoofd over gebroken: is dit een cultuurverschil (sommige volkeren drukken zich anders of directer of met meer drama uit), is dit deel van een taalprobleem (het onvermogen om iets met nuance te verwoorden of beleefdheidsformules te gebruiken), is dit gewoon hoe de wereld tegenwoordig in elkaar zit? (nogal cynisch). Wat het ook mag zijn, plaatsvervangende schaamte voel ik.

Deze taferelen doen je stilstaan bij toerisme in het algemeen. De ‘bezienswaardige’ plekken in de wereld worden overspoeld – ik pleit zeker en vast schuldig – waardoor ze meteen aan charme inboeten en aan kracht verliezen, om over de gevolgen op ecologisch en sociaal vlak nog maar te zwijgen. Al ooit Cinque Terre bezocht in Italië? Al ooit bergen beklommen waarbij je in een menselijke file moest staan om naar de top te klimmen? Al ooit op safari geweest waar ze een van de ‘big five’ gewoon omcirkelen zodat iedereen de kans krijgt om een Instagramwaardige foto te trekken? Al zwemvliezen in het gezicht gekregen omdat iedereen al duikend/snorkelend dezelfde schildpad achterna gaat? De voorbeelden zijn eindeloos en toch trappen we telkens opnieuw in die val (dank u reisgidsen en websites met te mooie foto’s). Zoals steeds geniet ik van de ontmoetingen en de gesprekken. Waar ik deze reis nog het meest van genoot, waren de ritten. Niet per se het onderweg zijn, wel de blik op de landschappen, het gekrioel in de steden, de huizen en de krotten, de scholen en de kerken, de kleurrijke kersttaferelen, en vooral de mensen die bezig zijn met het leven van alledag. De was die hangt te drogen, de hanen op hun stokken, die niet meer zijn dan een autoband, spelende kinderen.

“Stop dan met dat reizen en die ontdekkingsdrang”, hoor ik je denken. Allemaal terugplooien op de staycation dan maar? Zeker nu we met een kind reizen, wordt de vraag prangender dan tevoren. En toch willen we ook ons kleintje andere culturen en mensen laten ontdekken. Reizen is leerrijk. Reizen maakt tolerant als je het op een interactieve manier doet. Sommige organisaties zouden zelfs beweren dat interculturele uitwisseling de wereldvrede bevordert (knipoog). Stan en ik reisden alle twee graag met de rugzak, dat wordt nu moeilijk. Ondanks goede voorbereidingen (melkpoeder mee, voor alle zekerheid ook een babymaaltijd voor elke dag, een uitgebreide reisapotheek,…) kenden we bezorgde momenten. Het tempo dient aangepast, de route gewijzigd. En soms zijn we nog te hardleers. Stilaan voel je wel de waarden veranderen: misschien hebben we ondertussen wel genoeg van de wereld gezien? Misschien vinden we een kind dat in z’n element is het belangrijkst? Misschien zijn we wel klaar voor de staycation? Gelukkig voor ons staat ons huis nog enkele maanden in Japan. Dat maakt het (voorlopige) afscheid van de verre reizen net iets makkelijker.

Oja: we ‘vierden’ de start van het nieuwe jaar op het prachtige strand van Malapascua. Om middernacht lagen we al een uurtje in de bedstee 😊

4 gedachten over “Feest à la Filipino

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s