Reis plannen naar Japan

Velen vragen me naar reistips voor Japan, dus kan ik ze beter hier neerpennen. Voor al wie een reis plant naar het land van de rijzende zon, of voor wie gewoon nieuwsgierig is!

miyajima
De befaamde rode tori in Miyajima, een van de meest gefotografeerde plekken in Japan.

Wanneer?

Japan kent dezelfde vier seizoenen als Europa. De piekperiodes zijn de lente en de herfst voor de ‘hanami’ (=bloemen kijken). In de lente staat de kersenbloesem – de nationale bloem van Japan- in bloei. In de herfst kleuren de bladeren mooi rood of wit. Ook als ben je niet geïnteresseerd in bloemen, het blijft qua temperatuur de aangenaamste periode om het land te bezoeken. In de zomer is het vochtig en warm en is het de tijd van tyfoons. De winter is koud (de isolatie van de huizen is hier ook niet top), maar over het algemeen wel zonnig. Hou rekening met verhoogde prijzen in de herfst en de lente. Vermijd de eerste week van mei ‘Golden week’, ‘Obon’ midden augustus en de kerstperiode; dit zijn namelijk alle drie weken waarin de meeste Japanners vakantie hebben. Als je het evenwicht wil bewaren tussen temperatuur en prijs, kies dan voor een reis in februari/maart net voor de lentebloesems of oktober/november, net voor de ‘autumn foliage’.

Je kan je trip ook plannen rond festivals. Japan is gek van festivals en telt er elk jaar duizenden. Op deze website kan je bekijken welke festivals tijdens jouw verblijf plaatsvinden. Om de 3 jaar is er de Setouchi Triënnale in Japan, de volgende is dit najaar (vanaf 16 april 2019).

Vliegen

Lees verder “Reis plannen naar Japan”

5 most difficult things of living in Japan

Don’t worry, my next post will be about the 5 best things of living in Japan 😉
Here goes:

5. The rules are the rules

Yes, this is exactly why everybody likes Japan; it’s organised, safe and clean. That is because everybody walks in line (sometimes literally, when queuing for the bus or waiting to cross). But when you live here, the strictness can become a bit stiffling because there is no flexibility whatsoever. Get in line and follow protocoll.

keep-calm-and-follow-protocol-17

4. Recycling
There are just so many categories and bags! The worst for me is that you have to wash and cut the milk cartons and fold them. It makes you stop buying milk altogether. The most hilarious; you’re supposed to take your baby’s poo out of the diaper and flush it.

recycling milk

3. Food
Why does the whole world think Japan serves super healthy food? I think it might be true for sashimi and sushi – if you pick the sushi without mayonnaise – and for noodles (quite healthy but lots of calories) but then there is all the (deep) fried stuff: tempura, yakitori, tonkatsu, chicken wings and so on. It can also be quite a challenge to find vegetables in your dish!

Another thing is the ‘kawai’ food that comes in very artificial colours. Food that is fluorescent, thanks but no thanks!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Traditional Japanese food is healthy, but who still cooks it? Japan is overrun by fast food chains, izakayas and so on. We have a hard time finding a restaurant that serves non-greecy food. I keep wondering why most Japanese are so skinny. Must be the tiny portions 🙂

 

 

Lees verder “5 most difficult things of living in Japan”

Plastic soup

No, this post isn’t about Japan’s outrageous plastic waste (good guess, though). It’s literally about plastic soup. So yes, this post is about food. There’s something called sampuruIf you’ve been in Japan you’ve definitely seen it in the restaurant windows; the plastic food samples. Sampuru has existed for ages and has become a true form of art. This also means if you wanted to buy it (while in Tokyo I thought it would be a funny souvenir) it’ll cost you more than you would expect, because the food replicas are made by hand. The fake food ends up costing around ten times more than the real food.

plastic sampura.JPG

Lees verder “Plastic soup”

Verliefd op mijn massosteopaat <3

Twee maanden sukkelen met de rug, we verwelkomden de lumbago en zijn vriend uitputting in ons gezin. De grappige dokter die je een korset meegeeft en zegt te rusten wanneer er een peuter je huis onveilig maakt. Hoe vind ik hier een osteopaat? Na veel uitstellen stond het huilen me op een zondag (jaja, de rustdag) nader dan het lachen en googelde ik de meest nabije masseur. En wat voor eentje: zegt niet te veel en ook niet te weinig, begrijpt dat een buitenlander het van korte zinnen en veel gebarentaal moet hebben en antwoordde voor een Japanner merkwaardig vlot op mijn vragen. Met vlot bedoel ik zonder al te veel ‘ik weet het niets’ en ‘misschiens’ en hij moest het bovendien ook niet aan iemand anders gaan vragen. En bovenal GOUDEN HANDEN! Dan toch traantjes, maar wel van opluchting. Huilen op de massagetafel, zouden de ingetogen Japanners dat al aanshouwd hebben? Of was vooral het stuntelige gedrag in het kleedhokje – hier trek je een speciaal pakje aan om behandeld te worden en leg je je kleren in een mandje – ongezien? Best van al: na drie sessies zei hij dat hij osteopaat is. Mijn geluk kan niet op, kom hier met die meerbeurtenkaart!

I love my masseur

 

Japanese schizophrenia

Japanese follow every single hype and they do it with conviction. They queue for anything new. If there is a queue it must be good, so let’s get into the queue! (I would just look for another venue without a queue, but maybe I’m just crazy). Money must be spent on all things kawai. “Kawai” (=cute) is an expression used for children and pets, but also for things such as cute socks or cute food (believe me, that does exist in Japan).

Kawai food
Kawai food menu in Tokyo. Can you guess which one is the rice curry and which one the spaghetti? And no, this is not (only) for children!

Lees verder “Japanese schizophrenia”

Feest à la Filipino

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wie ons vraagt hoe de Japanners de overgang van oud naar nieuw beleven, is eraan voor de moeite. We kozen om een van onze schaarse vakantieperiodes door te brengen in een buurland. Met de criteria warm weer en niet te ver vliegen, kwamen we uit bij de Filipijnen. Stond al een tijdje op het verlanglijstje. Als kind bezat ik een uitgebreide collectie Filipijnse postzegels, met dank aan tante Maria a.k.a. ‘Sister Evelyn’ die enige indruk naliet in Manila. Ik kreeg later tijdens m’n studies kans om er veldwerk te verrichten, maar schreef m’n thesis uiteindelijk in Jordanië. We dwalen af.

We zitten dus met een eenjarige in de Filipijnen, wat een avontuur! Het is alles wat we ervan verwacht hadden: prachtige natuur, kleurrijk, overal muziek -zware bassen of zeemzoete love songs – en supervriendelijke mensen, maar het gaat er ook wel ongeorganiseerd aan toe, het is nog steeds vrij arm, en de netheid en hygiëne laten soms te wensen over (waarschijnlijk valt dit ons nog meer op door het immense contrast met Japan). En ja, je ziet net iets te veel oudere blanke toeristen met een veel te jonge Filipijnse deerne. Daar krijg je een ongemakkelijk gevoel bij. Niet alleen daarbij trouwens, ik ben deze reis al enkele keren echt verontwaardigd geweest over het gedrag van sommige toeristen. Of over het dedain waarmee ze -ook jongeren of backpackers- de Filipino’s toespreken. Ik heb me er al het hoofd over gebroken: is dit een cultuurverschil (sommige volkeren drukken zich anders of directer of met meer drama uit), is dit deel van een taalprobleem (het onvermogen om iets met nuance te verwoorden of beleefdheidsformules te gebruiken), is dit gewoon hoe de wereld tegenwoordig in elkaar zit? (nogal cynisch). Wat het ook mag zijn, plaatsvervangende schaamte voel ik.

Lees verder “Feest à la Filipino”