“Wa doede gij daar eigenlijk?”

Maybe this is me, maybe not

 

Dit moet zowat de meest gestelde vraag zijn, zowel voor ons vertrek naar Japan ‘en, wat gade gíj daar doen?’ als nu we hier zijn. Telkens schiet ik in verantwoordingsmodus en probeer ik zo volledig mogelijk al mijn activiteiten op te sommen “ik zorg voor mijn kind en ik leer Japans, 3 keer per week heb ik les en ja zo wat wegwijs geraken, want alles gaat in het begin toch wat trager in een nieuw land en onze trips plannen daar ben ik ook weer even mee bezig want hier in Japan moet ge dat allemaal super lang van tevoren gepland hebben en we willen toch het land wat verkennen en dat huishouden dat pakt met een wasmachine op koud water (hallo vlekken!) en een bijna onbestaande vaatwas en een boodschappenmand met allemaal veel te kleine verpakkingen (hallo wortel met plastiek rond en hallo  minicourgette met plastiek rond en…) veel meer tijd in beslag dan in België, en ja dan probeer ik toch de blog bij te houden en die foto’s da’s toch een heel karwei en ik zou graag eens een boek lezen of een cursus volgen, maar daar heb ik echt nog geen tijd voor gehad….”

enfin van dendieje dus. Ik hoor mezelf spreken en besef dat de situatie steeds gênanter wordt. Hoe meer ik mezelf verantwoord, hoe dieper ik me schaam. Mijn gesprekspartner is natuurlijk iemand die uit werken gaat en dus ‘zeer nuttig en met belangrijke zaken’ bezig is.  Nu onze kleine man sinds vorige maand enkele uren per dag naar de crèche gaat, is het onbegrip nog wat meer aangescherpt en is mijn gêne evenredig gestegen. Deze prangende levensvraag heeft zich nu ook meester gemaakt van de vertwijfelde Japanners die mij betrappen zonder kind (die doorgaans wel weten hoe zwaar het is om thuis te zijn en voor een kind te zorgen), maar nu voel ik het oordeel branden en hup, daar schiet ik weer in verantwoordingsmodus: “ja ik heb een lumbago (wijzend op het korset, oef, een heel waarneembaar bewijs van fysisch mankement), en we vinden het toch belangrijk dat hij onder andere kindjes is en sociale vaardigheden ontwikkelt en… daar gaan we weer!

AWEL JA!
Awel ja! Ik werk hier niet! (me héél erg bewust van deze luxe by the way en elke dag dankbaar) en ja! de dagen zijn zo ook snel gevuld! Moet dat altijd een super nuttige invulling zijn? (waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ik niets nuttigs doe uiteraard -daar is die verantwoordingsmodus weer). Waarom moet ik resultaten kunnen voorleggen? Ik leef gewoon op een ander ritme. Zeg mij eens, wie zou dat nu niet doen? Ik sta op wanneer mijn kleintje me roept en dan begint de dag met een flesje en een beetje later wat brood en dan gaan we gezellig in bad. Als het mooi weer, is, dan gaan we op wandel. Ik kijk niet op de klok. De dictatuur van de klok heb ik hier afgeschaft. Het ‘ik heb het drukker dan jij- spelletje’ ook. Werd iemand daar trouwens al heel vrolijk van? Van de wekker die afgaat en de kleine die snel snel in z’n kleren gewurmd moet worden en moet volgestouwd worden, want anders zijn we te laat op het werk/ in de crèche/op school,… als het tegenzit nog eens een ochtendcrisis erbij. Neen dus, niemand wordt daar vrolijker van. Ik heb gekozen om vrolijker te zijn. Voilà, bij deze heb ik dus mijn toekomstig antwoord gevonden als iemand de vraag nog eens over z’n lippen laat rollen.

5 gedachten over ““Wa doede gij daar eigenlijk?”

  1. Hallo Barbara. een hele analyse is dat wel zèg!! vooreerst super geschreven. En een lesje dat we vooral onszelf , wij vrouwen, niet op de rooster moeten leggen. Alvast goe bezig, geen twijfel!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s